ประวัติของแม่พรายทั้ง 4 ตน

แม่พราย 8 หัว ตำนานที่ 1

(ประวัติเเม่พราย 8 หัว ที่เชื่อมโยงกับพระแม่กาลี ในศาสนาพรามณ์-ฮินดู)

ข้อความที่เผยแพร่นี้ เป็นความรู้ที่ อาจารย์ ปักษา มนต์เทวะ สั่งสมมาจากครูบาอาจารย์และผู้มีความรู้ อาจจะมีความรุนแรงหรือไม่เหมาะสม หรืออาจจะกระทบจิตใจสำหรับคนที่นับถือเทพเจ้าของฮินดู จึงขออภัยมานะที่นี้

ต้องขออธิบายแบบนี้ก่อนว่าความเชื่อตามพระคำภีร์ที่เรียนรู้กันแพร่หลายในปัจจุบัน มักจะถ่ายทอดคำสอนกันต่อๆ กันมาว่า เทพหรือเทวี ทุกๆ พระองค์คืออวตารซึ่งกันและกัน

เช่นพระแม่ทุรคาอวตารมาจากพระอุมาเทวี ส่วนพระพรหม คือสามีของพระแม่สรัสวตี หรือพระแม่ลักษมีคือภรรยา แห่งองค์พระนารายณ์เป็นต้น แต่ในความเป็นจริงเทพหรือเทวีทุกพระองค์ไม่ได้เป็นสามีภรรยา หรือลูกสาวลูกชาย แม้แต่เป็นอวตารซึ่งกันและกันแต่อย่างได้เลย มันเป็นการตีความจากเหล่าผู้รู้ที่ทำการแก้ไขปรับปรุงหรือแต่งนิยายเพิ่มเข้าไปในพระคำภีร์ เพื่อรวมชาติอินเดียและชนเผ่าต่างๆ ในอินเดียให้เป็นหนึ่งเดียว (กลไกทางการเมืองในยุคโบราณ) แท้จริงแล้วเทพหรือเทวีที่อยู่ในประเทศอินเดียที่มีมากมายถึง 9 ล้านองค์ คือเทพที่มาจากชนเผ่า หรือตามเมืองต่างๆ หรือมาจากความเชื่อตามชนบท หรือหมู่บ้าน ซึ่งมีความเชื่อเรื่องเทพเจ้าในแบบของใครของมันเลยก็ว่าได้ ต่อมาเพื่อต้องการรวบรวมอินเดียให้เป็นปึกแผ่นเหล่านักบวชในศาสนาพรามณ์ ยุคโบราณ (ที่อยู่ในเผ่าที่ชนะสงคราม) จึงได้รวบรวมเอาเทพเจ้า พระเทวี หรือแม้แต่ภูติผีท้องถิ่น เข้ามารวมกัน โดยผ่านการตีความหรือแต่งนิยายผ่านคำภีร์ใหม่ ผ่านพระคำภีร์ในยุคใหม่ที่เรียกว่า ฮินดู และได้ทำการรวมกันโดยเรียกว่าศาสนาพรามณ์ ฮินดูในเวลาต่อมา ฉะนั้นผู้คนในยุคปัจจุบันจะเข้าใจเทพเจ้าในศาสนานี้ว่า แต่ละพระองค์จะมีบุตร หรือมีธิดา ในแต่ละพระองค์ หรือแม้แต่มีคู่ครอง ในแต่ละพระองค์ แบบแยบยล จนแยกกันไม่ออก (แม่พราย 8 หัวคือใคร) ตามตำนานความเชื่อดั้งเดิมจะมีการนับถือเทวีปีศาจนามว่า (กาลี) มักมีรูปร่างเป็นปีศาจหญิงสาวร่างกายสีดำ ผมยาวรุงรัง แลบลิ้นยาว มีเขี้ยวแหลมคม มีนิสัยดุร้าย เกรี้ยวกราด แต่มักให้พรแก่ผู้บูชาด้วยความรวดเร็วสมใจหมาย ผ่านการขอพรด้วยการบูชายัน แบบพิศดาร เช่นการถวายด้วยเหล้า บุหรี่ ดอกไม้สีแดง ให้ชายหญิงมาเสพสังวาส ต่อหน้าเทวรูปของพระนาง หรือแม่แต่บูชายัน ด้วยสัตว์ หรือมนุษย์ (ด้วยการตัดศรีษะ) และเอาโลหิตสาดพุ่งใส่ไปยังเทวรูปของนาง ซึ่งเป็นวิธีการบูชาที่โหดมาในยุคสมันนั้น ต่อมาอังกฤษได้เข้าทำการล่าอณานิคม มายังอินเดีย และได้เข้ายึดครองอินเดียโดยสมบูรณ์จึงได้ออกกฎหมายสั่งห้ามการบูชาพระนางกาลีด้วยการบูชายันด้วยมนุษย์ เพราะถือเป็นการละเมิดสิทธิในความเป็นมนุษย์อย่างร้ายแรง แต่ยังยกเว้นให้บูชายันด้วยสัตว์ได้นั้นเอง แม่พราย 8 หัวคือปีศาจที่ดุร้าย นางเป็นสาวกของพระนางกาลี ที่เป็นเสมือนองค์รักษ์ ที่คอยช่วยเหลือหรือคอยรับคำสั่งจากพระนางกาลีอีกทีหนึ่ง นางพราย 8 หัวเกิดจากอำนาจของเหล่าวิญญาญมนุษย์ที่ถูกบูชายันด้วยชีวิต รวมตัวกันจนเกิดเป็นอสุระกายที่มี 8 หัว รูปร่างดำสนิท ร่างกายขรุขระ เหมือนคางคก มีลิ้นยาวถึงเข่า เขี้ยวยาว ตาลึกโบ๋ ผมยาวรุงรัง มีเล็บแหลมคม มีนิสัยดุร้าย โหดเหี้ยม มักกินมนุษย์ หรือสัตว์เป็นอาหาร กินแม้กระทั้ง (โลหิต) ของสิ่งมีชีวิตทุกชนิด อย่างไรก็ตามความรู้ความเข้าใจในเรื่องที่กล่าวมานี้ก็ได้ถูกบิดเบือนและถูกลบเลือนไปจากความทรงจำของคนอินเดียในยุคใหม่ เพราะการเปลี่ยนแปลงแก้ไขแต่งเติมใหม่ให้ดูสวยงามน่าเคารพผ่านการตีความในคำภีร์ฮินดูเป็นที่เรียบร้อย ปัจจุบันผู้คนจะมีความคิดฝังหัวว่าเทพฮินดูนั้นอ่อนโยน มีจิตใจเมตตา แต่งกายสวยงามมีเครื่องประดับล้ำค่ามากมาย แต่ในความเป็นจริงเทพหรือเทวีในศาสนาพรามณ์ ฮินดู แต่เดิมนั้นเทพทุกพระองค์ที่มีอยู่ร่วม 9 ล้านองค์ล้วนแล้วแต่มีตำนานการกำเหนิดมาจากคนละท้องที่และมีที่มาต่างกันโดยสิ้นเชิงและจะมีวิธีการบูชาแต่งต่างกันโดยสมบูรณ์ (ทำไมพราย 8 หัว มาอยู่ในความเชื่อคนกำพูชา) ในสมัยพระเจ้าวรมันที่ 1 เหล่าพรามณ์ที่อยู่ในประเทศอินเดีย ถูกบั่นทอนความศรัทราเป็นอย่างมากหลังจากที่ศาสนาพุทธ อุบัติขึ้นในประเทศอินเดีย ผู้คนจำนวนมากต่างเข้านับถือพระพุทธศาสนา เนื่องจากพระพุทธศาสนาไม่มีการแบ่งชนชั้นวรรณะ และคนทุกชนชั้นสามารถบวชเป็นพระสงฆ์ได้ทุกคน ต่อมาเหล่านักบวชพรามณ์ได้เดินทางผ่านทางเรือมาเผิยแพร่ศาสนาพรามณ์ฮินดู ในแถบทวีปเอเชีย โดยการผ่าน ประเทศพม่าตอนใต้ ผ่านมายังนครศรีธรรมราช ของไทย และเข้าสู่แผ่นดินกำพูชา อันจะเห็นได้จากซากวิหารฮินดูโบราณที่แกะสลักจากหินศิลาแลงหรือแม้แต่เทวรูปมากมายในดินแดนแถบนี้ หลังจากเข้ามาเผยแพร่ถึงแผ่นดินกำพูชา สำเร็จ กษัตริย์วรมัน ของกำพูชาได้รับเข้านับถือและทำการสร้างเทวาลัยปราสาทหินมากมายเพื่อถวายแด่เทพเจ้าฮินดูที่เข้ามาใหม่ในพระราชอาณาจักร กำพูชา ต่อมาความเชื่อพรามณ์ ฮินดูจึงฝังรากลึกไปสู่ชาวบ้านและทุกชนชั้นอย่างสมบูรณ์ ความเชื่อในเรื่องพราย 8 หัวของคนกำพูชา คือความเชื่อที่เชื่อมต่อกันจากการที่ความเชื่อเรื่องพระกาลี ว่าหากมีการบูชายันพระกาลี จะต้องเซ่นสังเวยให้กับนางพราย 8 หัวด้วยทุกครั้ง ความเชื่อของชาวกำพูชานางพราย 8 หัวเป็นผู้ดูแลควบคุม วิชาอาคมไสย์ศาสตร์ทั้งปวง รวมถึงเหล่าผีหรือวิญญาณทั้งหลาย นางจึงถูกเคารพอย่างมากสำหรับเหล่าหมอผีจอมขมังเวทย์ เวลาที่เหล่าหมอผีจะทำพิธีกรรมใดใด ก็มักจะเซ่นไหว้นางด้วยเลือด เพื่อขอความสำเร็จในพิธีกรรมต่างๆ จนมาถึงยุคของพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ถือว่าเป็นยุคที่ศาสนาพรามณ์ฮินดู และความเชื่อไสยศาสตร์ ที่มาจากอินเดีย ได้หยั่งรากลึกสู่จิตใจคนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ส่วนคาถานางพราย 8 หัวก็ถูกแต่งขึ้นมาจากเหล่าหมอผีขมังเวทย์ในยุคนั้นนั่นเอง ปัจจุบันนี้ ในแผ่นดินกำพูชา ความเชื่อเรื่องนางพราย 8 หัวได้ถูกลบเลือนออกไปอย่างมากจนเยาว์ชนในยุคใหม่แทบไม่รู้จักเพราะกำพูชาถูกผลกระทบจากยุคเขมรแดง ที่ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ คนกำพูชาสูญหายไปจากแผ่นดินกำพูชา ร่วม 70% จากประชากรที่มีอยู่ในยุคนั้น โดยส่วนมากเหล่าครู หมอ นักการเมือง ช่างศิลป์ นักเรียน ผู้มีความรู้ หรือแม้แน่นักบวชหมอผีเจ้าลัทธิต่าง ก็ถูกสังหารแทบไม่เหลือแม้กระทั้งตำราทางไสยศาตร์ ตำราทางศาสนา ก็ได้ถูกเผาทำลายจนสิ้นซาก เหลือไว้เพียงชาวนา กรรมกร และคนโง่เขลา เพราะเขาคิดว่าคนกลุ่มนี้ไร้ความรู้ที่จะมาต่อต้านระบบการปกครองใหม่นั่นเอง การศึกษาค้นคว้าหาความรู้ในสิ่งใหม่ฯ ๆ อยู่เสมอ ในยุคปัจจุบันถือว่าเป็นที่นิยมทำกันเป็นอย่าง บางครั้งความเชื่อหรือตำนานที่ถูกบิดเบือน แก้ไข ดัดแปลง อาจเป็นสิ่งที่คนชั้นปกครองต้องการให้เราเชื่อแบบนั้น เพราะอาจจะใช้เป็นเครื่องมือคุมคนทางการเมืองที่อยู่ใต้การปกครองของประเทศอินเดียในยุคนั้น จนบางครั้งองความรู้เดิมที่แท้จริงอาจถูกลบเลือนไปตลอดกาล การค้นคว้าหาความจริง จึงเป็นสิ่งที่ควรกระทำเพื่อการนับถือ ศรัทธา จะได้อยู่ในแนวทางของความถูกต้อง ซึ่งจะก่อให้เกิดความสำเร็จสมหวังในการบูชา นั่นเอง เรียบเรียงโดย : อาจารย์ ปักษา มนต์เทวะ ห้ามนำข้อความข้างต้นไปใช้หรือนำไปดัดแปลงหรือกระทำการใดๆ ที่ก่อให้เกิดประเด็นดราม่าทุกกรณี